MENSEN VAN BIJ ONS....
Thérèse en Guido van hove - van Noten uit Zoersel -
De man die Ons Heer uitdeelt tijdens de zondagviering.... aan het woord .
Eigenlijk loop ik al
lang rond met de gedachte om eens iets te schrijven aan alle vrienden en
belangstellenden, zo maar een brief, over wat mij bezielt, bezig houdt,
boeit.
Dit jaar word ik 70 jaar! Dat vind ik nu ineens veel. Tot nu toe kon geen
enkele verjaardag me iets doen, maar 70…dat is wel wat!
Vandaar dat ik eens wil terugblikken op mijn leven, vanaf het allereerste
begin: geboren op 6 september 1938.
Zoals bij het begin van een bezinningsdag, weet ik niet wat ik ga zeggen (in
dit geval schrijven). Ik wil gewoon laten weten wat voor mij nog steeds
belangrijk is; een beetje levenswijsheid, iets waarin jij je misschien
herkent…of juist niet?
Het wordt dus een reeks gedachten recht uit mezelf, waarin ik je wil laten
delen.
Ik blijf “je” zeggen ook al zal er meer dan één lezer of lezeres mijn
schrijfsel lezen.
Over volgende ideeën zal het gaan:
1.
Wat echt is, blijft
2.
Respect voor elke vorm van relatie
3.
Kunnen praten met één of een paar medemensen
4 Intuïtief handelen en spreken, beter dan Instinctief of impulsief
5 Bescheiden worden, danken, geloven..
1.Wat echt is, blijft.
Deze
woorden komen van Luc Versteylen en waren voor mij ooit zeer belangrijk (en
dus nu nog). Het was alsof er toen in mezelf een waakvlam aanging die nooit
meer doofde. Ik heb Luc nooit kunnen laten weten hoe belangrijk die woorden
voor mij waren. Hieruit leerde ik dat ikzelf niet hoef te weten wanneer, of
hoe, of met welke woorden ik voor wie dan ook iets beteken(de).
Belangrijk is dat ik intuïtief eerlijk spreek en zwijg, ook al heb ik dan
vaak het gevoel van kwetsbaar te zijn.
2. Respect voor elke vorm van relatie.
Als
mensen vertellen over verliefdheden van toen ze nog zo jong waren, lachen
ze daar vaak mee. Ouderen maken zulke ervaringen vaak belachelijk; dat heeft
mij altijd gekwetst en nu nog.
Elk gevoel van wie dan ook, hoe jong ook, is echt en verdient respect.
Kleuters die “ het “ voor elkaar hebben, of voor hun juf, of kleuterleider,
kinderen die op elkaar verliefd worden, of intens verlangen of genieten van
een vriendschap (ook al gaat die bij het ouder worden voorbij),
vriendschappen die blijven bestaan, hoe vreemd die ook mogen overkomen bij
omstaanders, al die momenten van contact tussen twee mensen, van welke
leeftijd ook, houden hun waarde: “wat echt is, blijft en zijn verrijkende
periodes in een mensenleven
Waarom worden mensen daar soms verlegen over bij het ouder worden?
Zou het niet veel beter zijn dat ouders, die hun pubers zien verliefd
worden, hen vertellen over hun ervaringen op die leeftijd, in plaats van hun
opgroeiende kinderen te willen uitvragen?
3.Kunnen praten.
Meermaals mocht ik horen op bezinningsdagen hoe jongeren juist naar
aanleiding van verliefd worden, tot gesprek kwamen met vader en/of moeder.
Als leerlingen me vertellen dat ze al een relatie hebben,dan neem ik dat
meteen ernstig, ook al voel ik twijfel, bezorgdheid of ontroering. Dan stuur
ik er altijd op aan dat ze met elkaar blijven praten en dat ze niet te vlug
denken een blijvend koppel te zijn, ook al ziet hun omgeving dat vaak zo.
Verliefdheid is nog steeds de belangrijkste aanleiding om liefde te
ontdekken, maar niet de enige weg. Trouwens na verloop van tijd, als twee
mensen “gewoon” worden aan elkaar, hoe groeit een relatie dan verder?
Blijven spreken dus met elkaar, zeker als je bang wordt voor wat je voelt of
bang om de andere niet te kwetsen: die andere voelt dat immers toch.
4. Intuïtief, niet instinctief of impulsief.
Daar
ben ikzelf nog alle dagen mee bezig. Zo vaak reageer ik nog te vlug , zomaar
vanuit een opwelling: om interessant te zijn? Aandacht te krijgen? Erbij te
horen? Me te verdedigen? Een ander te willen verbeteren? Indruk te maken?
…Erg onvolwassen dus, en dat op 70 jaar!
Wat ik daaruit leer, is, dat ik jongeren blijf verstaan en waarderen omdat
ik eigenlijk niet veel “ ouder” ben.
Toen mijn moeder stierf, had ik de indruk dat ik van haar erfde wat ze nog
over had aan intuïtie. Ik kreeg vroeger vaak het compliment dat ik op ons
vader geleek en dan dacht ik altijd: “ ge moest eens weten hoe ik innerlijk
op ons moeder gelijk”.
De intuïtie van Thérèse , met wie ik nu 32 jaar gelukkig getrouwd
ben…gelukkig…heeft mij heel dikwijls verbaasd en doen stilvallen om dan
telkens bij mijn diepste zelf terecht te komen. Altijd is dat een
verruiming, een leermoment, een beetje groeien, en dat zal zo wel blijven
doorgaan, tot in de eeuwigheid.
5. Bescheiden worden, danken, geloven.
Nog
niet zo lang geleden ben ik me beginnen bewust worden dat er heel veel
mensen hebben meegeholpen om mij te doen worden,wie ik nu ben. Uiteraard
begint dat bij mijn ouders en hen ten volle waarderen, is langzaam gegroeid. Als kind en jonge mens zijn veel dingen vanzelfsprekend. Bij het ouder
worden, neemt de verwondering toe. Mijn ouders waren echt gelovig en hebben
dat geloof doorgegeven en daar geraak je dan niet meer van af. Ze hebben ons
echt graag gezien en gedaan wat ze konden. Je kunt dat maar op afstand
beginnen zien en nog beter inzien als mensen beginnen te vertellen over
minder goede ervaringen met hun ouders .Wat aanvankelijk maar “ gewoon” was,
wordt “uitzonderlijk”; hoe dichter je bij het mysterie van leven, liefde en
lijden komt, hoe groter het wordt.
Hoeveel mensen hebben mij niet verdragen, vertrouwen gegeven,gesteund,
gewaardeerd? Nu besef ik dat elke mens, van pas geboren tot in het
stervensuur, voor mij een teken was en is van de Liefde die de oorsprong is
van alle leven en eeuwig leven.
Die bewustwording maakt me bescheiden (ik kan nergens op roemen) en
dankbaar…en wie dan danken?
Eigenlijk is elk eerlijk contact tussen twee mensen een verwijzing naar…en
soms voel je dat een gesprek, een blik, een gebaar meer is dan het
waarneembare. Dan val je stil en zeg je achteraf: “ ik heb er echt iets aan
gehad”; maar uitleggen wat juist, wie kan dat?
Vanuit die waardevolle momenten blijf ik verlangen naar contact met wie dan
ook, zeker tijdens bezinningsdagen. Heel vaak besef ik pas véél later hoe
belangrijk een ontmoeting was…wordt…zal blijven: “ wat echt is, blijft”.
Ziezo, dat wilde ik eens aan jou laten weten en dat houdt in dat jij voor
mij, hoe vaag misschien ook, meer betekent dan je vermoedt; was dit niet zo,
dan had ik deze brief niet gestuurd. Bedankt dus om wie je bent voor mij, en
zeker ook voor vele anderen.
Ik wens je dat je daar nu en dan een bevestiging mag van krijgen, een
aanmoediging om op jouw weg verder te gaan, alleen,gehuwd met of zonder
kinderen, als lid van een gemeenschap, of hoe dan ook. Nu eindigen we,
Thérèse en ik, met de woorden van Franciscus: