MENSEN VAN BIJ ONS....
EEN KLEINE GESCHIEDENIS VAN TIEN JAAR PAASKAARS SCHILDEREN
In 1998 had ik toevallig een gesprekje met onze pastoor Juul De Ceuster over huwelijkskaarsen. Hij had ze graag origineel en vroeg mij of ik er niets kon aan doen. Ik zei dat ik de techniek wel wist om kaarsen te beschilderen en wilde hem van dienst zijn. Van het een kwam het andere en heel stilletjes vroeg hij of ik dat ook met de Paaskaars wilde doen. Toen was de trein vertrokken Ik ging op tocht naar de liturgische onderwerpen, ging mij bevragen bij de trappistinnen en kreeg een cataloog mee van het huis Slabbinck, specialisten in priestergewaden en toebehoren. Het moesten wel duidelijk liturgische symbolen zijn samen met de alfa en de omega. De datum mocht ook niet ontbreken.
Ik ging aan het werk en had al ergens een idee van de pelikaan in mijn hoofd. Een vogel die zijn borst openprikt om zijn jongen te voeden vond ik heel mooi. Het paste zeer goed bij het eucharistisch gebeuren en ook bij onze parochie.
De eerste kaars was geboren, het was
wel een heel experiment. Hoe krijg ik de tekening op de kaars, want met
potlood gaat dat niet, dan maar overdrukken met kalkpapier en zo kwam het
een achter het ander. Vele malen afvegen en opnieuw beginnen tot het goed
was. Het resultaat mocht er zijn maar dan kwam de nodige bescherming. Vernis
was de oplossing, maar hoe? Ik probeerde eerst met een penseel met als
gevolg dat de helft van de tekening terug weg was. Wat nu? Terug opnieuw sc
hilderen
en er bestond zoiets als een spuitbus. Toen wist ik dat nog niet. Dat was
het middel. Kaars recht zetten en vlug en voorzichtig een dun laagje spuiten
en ze was beschermd. Heel eenvoudig maar je moet het maar weten. Zo wordt
het nu elk jaar Pasen op mijn tekentafel.
Dit jaar ontbrak het mij stevig aan inspiratie. Ik deed eens een klapke met
hierboven en 't was in orde. Zo kwam ik dit jaar uit op de goddelijke
vogel:"De Feniks".
Dit jaar verschijnt er dus een feniks op de Paaskaars, een nog niet gebruikt
onderwerp (en dit is reeds de tiende kaars die ik schilder) De feniks, de
goddelijke vogel, zien wij voor het eerst bij de Egyptenaren Het is een
grijsachtige reiger, een vogel die verbonden was aan de seizoenen en
getijden van de Nijl. De Egyptenaren dachten dat hij zichzelf voortpantte om
mee te doen aan de feesten van de wedergeboorte van de natuur.
De Grieken geloofden dat de feniks in staat was steeds weer opnieuw uit zijn
eigen as herboren te worden Hij maakt boven in een boom een nest van kruiden
om zich daarin te verbranden. Door de geur zal hij opnieuw geboren worden.
We zien in de verschillende culturen steeds een wedergeboorte.
Zo is het ook met de Verrijzenis, het grote feest van de Christenen dat wij
vandaag vieren. Onder opstanding of verrijzenis verstaan wij het herrijzen
van een persoon uit de dood. Er is maar één persoon die ons daarin is
voorgegaan en dat is Christus.
De cirkel is het symbool van de aarde en van het aardse denken. De vleugels
van de feniks gaan buiten de cirkel en symboliseren het denken van de
herrijzenis. Daar waar we de neiging hebben te spreken van het
onherstelbare, bvb als we voor een graf staan, ontvangen we de bevrijdende
boodschap van een nieuwe geboorte, van de verrijzenis, van een nieuwe
schepping. De korenaren symboliseren het brood, de kelk de wijn en zo komen
we volledig bij de eucharistieviering.
Deze viering beleven we iedere zondag en ik hoop dat de betekenis van deze
kaars nu iets meer betekent dan even een kaars met wat kleurtjes op.
Bij het schilderen gaf het mij een bijzonder gevoel alhoewel het zwaar was
daar ze zo groot is. Het wordt nu heel anders kijken en misschien mogen
jullie ook delen in dat speciaal gevoel dat mij overkwam.
In het gemeenschappelijk verbonden zijn wens ik jullie vrede en alles goeds.
Roos Goossens