Bert Taeymans

MARIA TEN HEMEL

Twee uitzonderlijke vrouwen ontmoeten elkaar in de evangelielezing, en wij mogen er de getuigen van zijn. Allebei kijken zij terug op een wondere ervaring, en allebei staan zij voor een hoogst ongewone opdracht. Zij voelen aan dat het  gaat om iets dat hun eigen mogelijkheden ver zal te boven gaan en daarom zoeken zij steun bij elkaar en de kans om hun diepste gevoelens te kunnen uitspreken. Zij beseffen immers dat ze nu een rol gaan spelen in de heilsgeschiedenis en dat er grootse dingen staan te gebeuren..
Elisabeth is een bejaarde en begenadigde vrouw. Zij is in ruime mate vertrouwd met de Messiaanse belofte en zij noemt Maria een ‘gelukkige vrouw’, zij prijst haar omdat zij bereid is gevonden om aan de vervulling van de beloften mee te werken. Haar woorden roepen een feest op van belofte en toekomst.
Maria voelt zich klein in de grote geschiedenis van haar volk, en daarbij grijpt zij naar woorden die hun oorsprong vinden in haar vertrouwdheid met de Schriften. Als Lukas haar diepe vreugde wil weergeven, zoekt hij  inspiratie in het lied van Hanna uit het 1^e Boek Samuël: ook zij zingt haar vertrouwen uit in de Heer als zij Hem smeekt om werk te maken van haar tot nog toe onvervulde kinderwens. Mensen voelen zich klein en schroomvol als zij oog in oog staan met  de oorsprong van het leven. 
In de wereld van toen speelde de vrouw geen rol in het openbaar leven. Als jong en ongehuwd meisje werd ook Maria gediscrimineerd. Maar bij God ligt dat anders. Want God kijkt met welgevallen op haar neer nu zij zich door Hem laat inspireren en klaar is om mee te werken aan het heil van de wereld;  Hij aanvaardt haar en doet een beroep op haar beschikbaarheid en haar bereidheid om ook de pijnlijke aspecten erbij te nemen, op de inzet van haar hele persoon. Eigenschappen die we later ook in Jezus  zullen terugvinden.
Want nu Maria in haar machteloosheid  door de Allerhoogste is aangeraakt, kan zij geen vrede meer vinden in structuren die mensen terugdringen en in hun mogelijkheden beperken. En zo zingt zij over  machtigen die van hun voetstuk  tuimelen en kleintjes die groot gemaakt worden, over rijken die met lege handen weggestuurd worden en mensen met honger die verzadigd zullen worden. En over de trouw waarmee de Heer zijn gedane beloften nakomt. Ook hierin is zij een smaakmaakster voor Jezus’ latere optreden. Ook Hij zal in zijn leven met meer aandacht de vrouwen benaderen die Hij ontmoet, en zoals de vrouwen aanwezig bleven aan de voet van het kruis, zullen zij ook de eerste getuigen mogen zijn bij zijn overwinning op de dood.
Nu de Drieëne God op Maria zijn aandacht  heeft laten vallen, is zij voor ons de belichaming van een hoopvolle toekomst, voorbij de grenzen van het leven. In wat God aan Maria al gedaan heeft, vinden wij een aanwijzing voor wat zijn plannen  zijn met de hele schepping: Hij zal haar omvormen en tot voltooiing brengen.
In de lezing uit het Boek Openbaring gaat het om de strijd tussen de zwangere vrouw en de dreigende draak: een ongelijke strijd,  een conflict waarbij een veilige uitkomst uitgesloten lijkt te zijn. Wie  in oorlogstijd zwak en kwetsbaar is wordt het eerste slachtoffer: dat is helaas nog altijd de dagelijkse realiteit in Kongo.  Kinderen ter wereld brengen in dagen van geweld is een hachelijke onderneming, maar wat in de natuur gegroeid is hou je niet tegen: ook het kind  uit het openbaringsvisioen zal toch geboren worden. Hier kan alleen vertrouwen in God nog heil brengen.
Jesaja reikt ons de sleutel aan om de figuren de vrouw en het pasgeboren kind te begrijpen: in het visioen van Daniël gaat het om de mensenzoon die naar de hemel in veiligheid gebracht wordt omdat hij daar thuis hoort. De figuur van de vrouw verwijst dan naar Jeruzalem dat spijts alle lijden trouw blijft en in hoge nood door God geholpen wordt. De katholieke traditie herkende hierin ook Maria, die het leven gaf aan Jezus. 
Het Boek Openbaring leert ons dat wij mogen vertrouwen in Gods koningschap, in de ‘heerschappij van zijn Gezalfde’. De liturgie leert ons vandaag dat Maria ons voorgaat in dat vertrouwvol geloof.  

PAASWAKE - PAASDAG

In de deemstering die de nacht inluidt, zijn we samengekomen om te waken. Nacht en duisternis hebben iets onheilspellends, en waken is iets waarmee we normaal een nog onomschrijfbaar, onbestemd gevaar willen voorkomen. Want duisternis maakt de mens angstig, immers, wat het daglicht schuwt, is niet echt veilig en betrouwbaar.
Maar als wij vandaag samen de nacht ingaan om eucharistie te vieren, dan raken we daar iets van de kern van ons geloof.
Want toen alles nog nacht was, sprak God: “Het zij licht”: licht,  dat is het begin van alle leven, de basis van de schepping. Hij maakt de overgang.  Hij wil de schepping en zijn mensen in het licht brengen.
Het boek Genesis voegt er nog aan toe: “God zag dat het goed was”. En dat wordt de rode draad in alle verhalen die wij vannacht gaan horen: het gaat telkens om God die aanwezig is, die mensen of een volk redt en bevrijdt. De hele Schrift is een doorlopende uitnodiging om ons aan die God van leven en licht toe te vertrouwen.
Het is in de geheimvolle overgang van donker naar licht  God ook ingrijpt voor de gekruisigde Jezus. Hier staan we op de drempel  van een nieuwe dag, een nieuwe tijd: de eerste dag van de week, toe de zon juist opkwam. Toen de vrouwen in de vroege ochtend het graf naderden zagen zij dat de steen was weggerold. Van een jongeman in het wit vernemen de vrouwen dat ze de Heer daar niet moeten zoeken: Hij is verrezen, Hij gaat voor naar Galilea.
Toch ziet het ernaar uit dat het voor de vrouwen niet meteen als een blijde boodschap overkomt. Bij de dood van Jezus waren ze al totaal in de war, het was allemaal verwarring en leegte, veel vragen bleven zonder antwoord. Ze hadden zelfs de kans niet gekregen om het dode lichaam te balsemen: er was de vijandige sfeer geweest, en bovendien werd het sabbat. Nu is er zelfs geen dood lichaam meer om te verzorgen en op die manier ook hun verdriet wat  weg te drukken, het is al leegte en afwezigheid. Trouwens, wie zou hun boodschap ernstig nemen als ze vertellen van het lege graf? Aan een vrouwelijk getuigenis werd zo al niet zwaar getild in die dagen.
 Ze vluchtten dan ook weg, en hulden zich in stilzwijgen, ze vertelden aan niemand iets, zegt Marcus. De steen voor het graf was wel weg, maar er drukte nu een andere steen zwaar op hun hart.  En zo eindigt Marcus zijn verhaal.
Wat brengt Marcus er dan toe om zijn verhaal te besluiten op die manier? De vrouwen lijken wel ten prooi aan wanhoop en ontgoocheling, het lijkt wel de totale instorting van hun dromen van de laatste jaren. Mogelijk heeft de evangelist  hier wel een bedoeling mee.   
Waarom zij wij hier vannacht dan toch samengekomen? Omdat de woorden van de jongeman in het wit sterker zijn gebleken dan het vluchten en zwijgen van de vrouwen. Ze zijn waar gebleken, en de Heer zelf heeft zich laten zien en horen. Hij heeft zijn woord gehouden en is voorgegaan naar Galilea, daar heeft Hij zich laten zien.
Marcus wil ons aansporen om het verrassende nieuws over Jezus toch ernstig te nemen en Hem na te volgen. Temidden van uitzichtloosheid en duisternis zet Hij ons aan om toch het risico te nemen en met Jezus op weg te gaan. Langs de jongeman in het wit om heeft Jezus gezegd dat hij vindbaar is, maar de leerlingen moeten wel de weg naar Galilea opgaan, zij moeten de stap durven zetten.. Alleen in de navolging zal Hij zich laten kennen als de levende in ons midden. Alleen wie door het kruis heen zijn vertrouwen blijft geven, zal Hem kunnen ontmoeten als de Verrezen Heer.  Zo verdrijft Christus de duisternis uit ons bestaan: eerst komt geloven, daarna pas het zien.
En zoals we vandaag / gisteren samengekomen (bij valavond) en hebben wij de overgang van duisternis naar licht gevierd. In de paaskaars is Hij ons voorgegaan en aan zijn veilig licht hebben wij ons toevertrouwd.
We hebben dat gevierd in symbolen: water, vuur en licht; de opdracht bestaat erin dat ook in ons leven waar en herkenbaar te maken.
Vandaag gaan we naar gewoonte onze bereidheid daartoe uitspreken in de hernieuwing van onze doopbeloften, met Hem willen wij de weg gaan van duisternis naar licht, van dood naar leven. We bezegelen dat door de besprenkeling met doopwater en daarbij maken we  een kruisteken: zo maken we duidelijk dat we met Jezus op weg willen gaan.
Met nacht en duisternis, met kwaad en  onrecht zullen we altijd wel geconfronteerd blijven. Maar Jezus is vrijwillig de nacht van de dood ingegaan, alleen maar gesterkt door zijn vertrouwen in God. Daardoor is deze nacht een gelukkige nacht geworden, zoals het klonk in de paashymne. Een nacht waarin helder licht straalt. Wij moeten het vertrouwen in ons laten groeien dat de nacht, door toedoen van Jezus’ opstanding, nooit meer het laatste woord  zal hebben.

Bert Taeymans

VIJFDE ZONDAG VAN DE 40-DAGENTIJD

Na het horen van het evangelie van Johannes op deze vijfde zondag van de vastentijd blijven we met vele vragen zitten – welke levensles geeft Jezus ons vandaag, wat is de zin van lijden in het leven, kunnen we deze opdracht om ons eigen leven los te laten wel aan?
Samen zullen we aan de hand van de kernwoorden uit dit evangelie met name lijden, vertrouwen en liefde ons hierover bezinnen. Hierbij zal ik een aantal keer verwijzen naar een stichtend voorbeeld uit het recente verleden met name moeder Theresa.
Allereerst lijden – vroeg of laat worden we allen in ons leven geconfronteerd met lijden- met onze eigen kruisweg, dan komt steeds de vraag bij ons op waarom ik, wat is de zin van het lijden. Vele filosofen hebben er dikke werken over geschreven en ook vandaag worden er vele debatten aan gewijd. Ook Jezus is vertwijfeld bij de gedachte aan zijn komende dood en uit zich als één van ons als Hij zegt: “Nu is mijn ziel ontroerd. Wat moet ik zeggen? Vader, red Mij uit dit uur?”. In de 2^de lezing hoorden we in de Hebreeënbrief dat Jezus gehoorzaamheid geleerd heeft in de school van het lijden. Jezus heeft dus ook moeten vechten met zijn eigen vertwijfeling en angsten. Vandaag leren we dat lijden het effect kan hebben van een leerschool waarbij we door het lijden een ander mens kunnen worden, een diepere spiritualiteit ontwikkelen. Een diamant begint te schitteren als hij geslepen is, goud is maar echt goud als het erts gesmolten is in hevig vuur. Wie deze spiritualiteit ontwikkelt wordt als een graankorrel die in de aarde valt, die sterft en honderdvoudig vruchten oplevert. Wanneer pijn en lijden gedragen worden door liefde dan gebeurt er een ware transformatie.
Vertrouwen in de Vader. Jezus houdt, zelfs geconfronteerd met het lijden vast aan zijn radicale keuze. Hij volgt hiermee de weg van zijn hart. In de eerste lezing is er de godspraak  “Ik leg mijn wet in hun binnenste, ik grif ze in hun hart. Ik zal hun God zijn en zij zullen mijn volk zijn.” Jezus’ keuze is een persoonlijke zelfgave aan God en is een uiting van een totaal en absoluut vertrouwen in zijn Vader. Zo’n vertrouwen vertolkt ook moeder Theresa wanneer ze zegt “Ik weet dat God mij niets zal opdragen wat ik niet aankan. Maar ik wenste dat Hij me niet zoveel vertrouwen schonk.”  Zo’n overgave brengt leven voort want wie zijn leven bemint verliest het. Vasthouden aan wat we hebben en wat we zijn is een diepmenselijke reactie, evenwel moeten we bereid zijn tot ‘versterving’ zoals het met een traditioneel woord genoemd wordt: sterven aan jezelf, dingen waarmee je vergroeid en waaraan je gehecht bent, loslaten omwille van dingen die belangrijker zijn dan het belang dat je aan jezelf hecht. Wie enkel zichzelf bemint zal nooit ten volle bloeien. Een hart dat niet georiënteerd blijft op de andere, verschrompelt.   
Ten slotte is er de liefde. God kiest voor ons, onvoorwaardelijk. Hij blijft zijn liefde aanbieden. Jezus geeft het ultieme voorbeeld van volmaakte liefde. En hierbij appeleert hij ons: wie mij wil spreken, moet neerknielen bij het kruis. Daar kan je me horen. Wie bij mij wil komen, moet me achternagaan, mij volgen. Over de liefde schrijft Paulus in zijn brief aan de christenen van Korinte: “Alles gaat voorbij, behalve de liefde van God en de liefde die jullie elkaar gaven. Moeder Theresa schrijft over de liefde: “ik weet niet wat de hemel is, maar ik geloof dat als we voor God staan, Hij ons niet zal vragen: hoeveel goede werken heb je gedaan? Maar wel ‘Hebt u die werken met liefde gedaan?” Zo iemand navolgen is niet voor zomaar voor ons weggelegd, maar laten we beginnen met de kleine dingen te doen met grote liefde.
Graag wil ik afsluiten met een tekst van Phil Bosmans die sterk aansluit bij de boodschap van het evangelie van vandaag met als aanhef:

We moeten nieuwe wegen gaan! De weg van de graankorrel
We moeten de weg van het geweld verlaten,
de weg van bloed en tranen,
de weg van de dood,
de oude weg van hen die alleen maar geloofden in macht
in bezit en in het recht van de sterkste!
We moeten de lange weg gaan naar menselijkheid onder de mensen,
de weg naar het licht doorheen de nacht,
de weg naar de liefde,
totdat de vreugde om het leven als een kleurrijke regenboog staat
aan de hemel van ons dorp, dat aarde heet! 

Laten we met deze levensles de passieweek ingaan en onze weg naar Pasen verderzetten.

Rik Wyffels

VIERDE ZONDAG VAN DE 40-DAGENTIJD

In de eerste lezing gaat het over de nood tot bekering; Paulus herinnert ons eraan dat onze redding een gave van God is, en niet het resultaat van onze eigen inspanningen; en in het evangelie van vandaag zegt Jezus dat, zoals destijds de bronzen slang in de woestijn, ook Hij zal worden ‘omhoog geheven’, aan het Kruis genageld, ‘opdat eenieder die in Hem gelooft het eeuwig leven zal hebben’.
We staan vandaag stil staan bij de betekenis van ‘het Kruis’.
Het kruis als kenteken van christen zijn
In de eerste dagen van het Christendom was de vis het kenteken van de christenen, omdat de afkortingen van Onze Heer Jezus Christus in het Grieks het woord ‘ichtus’  vormde , wat vis betekent.
Later werd het kruis het kenteken van christen zijn. En vandaag wordt dit teken dan ook met alle geweld geweerd uit onze maatschappij, denk maar aan het verwijderen van kruisbeelden aan de muren van de rechtszalen en andere publieke plaatsen. In de staatsscholen waar men het hoofddoek verbiedt moesten meteen ook alle keppeltjes en kruisjes verdwijnen.
Het kruis, een aanstoot en een dwaasheid ( 1 Cor. 1, 22 )
We hoorden Paulus verleden zondag zeggen dat de gekruisigde Christus voor de Joden een aanstoot en voor de Grieken dwaasheid is.
Dit is ook nog waar vandaag.
Ik ken een niet gelovige, die, elke keer dat hij met mijn auto rijdt, het zichtbaar kruisje op mijn dashboard verstopt en in een hotelkamer het kruis van de muur haalt terwijl hij de schilderijen van de slechtste smaak onverstoord laat hangen.
Een  goede vriend van mij, die zonder twijfel overhoop zat met onze moeder de Kerk,  kreeg tijdens een gesprek opeens het kruisje aan mijn hals in ’t oog en reageerde alsof hij plots door een electrische schok werd geraakt en kon zijn ogen maar niet van dit kruisje afhouden.
Het kruis, overwinning over het kwaad
Neen, het kruis is niet neutraal.Het is het instrument dat God gekozen heeft om het kwaad te overwinnen en werkt  ook effectief als dusdanig.
We weten dat mensen die bedreigd worden door occulte krachten wel degelijk door het kruis worden beschermd.
Ik herinner me het verhaal van een jongen die geroepen was een houten kruis rond te dragen als verkondiging van de blijde boodschap. Hij was aan ’t rusten in een herberg toen daar een hevige rel ontstond. Hij greep het houten kruis en plaatste het resoluut in het midden van de vechtpartij. Het vechten stopte terstonds.
Het kruis, instrument van bekering.
In zijn brief aan de Galaten zegt Paulus dat het ‘na de verkondiging van de gekruisigde Christus is dat ze de Heilige Geest hebben ontvangen’.
In de San Lorenzokerk naast het Vaticaan staat het Kruis van de Wereldjongerendagen.
Deze wordt, bij elke nieuwe ontmoeting, net zoals het olympisch vuur, door jongeren gedragen tot de plaats van het gebeuren.
Hoeveel jongeren zijn niet tot het geloof in Christus gekomen door het zien, het aanraken of het dragen van dit kruis! Net zoals Simon van Cyrene destijds opslag van ongelovig gelovig geworden was!
Maar het kruis kan zelfs christenen tot plotse inkeer brengen.
Denk maar aan Theresa van Avila en Franciscus van Assisi, die beiden plots tot in hun diepste wezen werden geraakt door een kruisbeeld dat ze nochtans alle dagen zagen, en waar dit ogenblik van inzicht bepalend is geworden voor hun verdere leven. 
De menselijke handen die het kruis vervaardigen worden door de Heilige Geest geleid
Elke kunstenaar die een kruis beeldhoudt of schildert doet dit al biddend en zo kan de Heilige Geest een beetje van het oneindig groot mysterie van Jezus’ lijden, kruisdood en verrijzenis in elk werk leggen, zodat wij, die ernaar kijken, het kunnen ontdekken.
Het is belangrijk  een kruisbeeld te kiezen dat overeenstemt met onze eigen persoonlijkheid. Sommige beelden zijn, voor ons doen, te naturalistisch en emotioneel, andere zijn dan weer zo esthetisch dat men haast vergeet dat het echt om een kruisdood gaat.
De franciscaan die ons kruisbeeld maakte, was naar eigen zeggen, zeer gelukkig terwijl hij dit beeld maakte.
Christus is hier voorgesteld als de Verrezene, die de dood voor goed heeft overwonnen. Daarom ook stijgt zijn hoofd boven het houten kruis uit.
Maar in zijn gelaatsuitdrukking, in zijn ogen, vind je al het lijden en verdriet van de wereld.
Het kruis, ook ónze bekering
Zo kunnen wij ook kiezen om ons door een kruisbeeld van onze keuze te laten raken.
Het is voldoende om gewoon in stilte te kijken en ons te laten aanspreken.
De Heilige Geest zal ons bij de hand nemen om dit goddelijk geheim te benaderen.
En we zullen gaandeweg een aantal dingen gaan beseffen.
Het zal tot ons doordringen dat we veel moeite hebben om echt naar dit kruis te kijken.
Onze hele natuur  huivert voor het zien van het lijden, en meer nog, voor het lijden zelf. Maar als we niet weglopen, dan zullen we gewaar worden dat onze angsten verdwijnen, en dat we vredig worden.
We zullen ervaren dat ons eigen diepste lijden schijnbaar dragelijker wordt, omdat Hij ze meedraagt, dat we niet meer alleen zijn in ons verdriet maar dat Hij ons troost.
Het kruis van de Sint Clemensbasiliek in Rome wordt voorgesteld als een bloeiende boom, omdat het kruis bij uitstek  bron van nieuw leven is.
Ons door de gekruisigde Jezus laten raken geeft Hem de kans om onze diepste wonden te genezen en, zoals het evangelie het zo mooi zegt,  licht te doen schijnen daar waar er voorheen enkel duisternis was.
Maar er gebeurt nog meer.
Stilaan ontwaakt in ons diepste wezen een kleine vlam van liefde. Liefde voor de gekruisigde Christus, die door het vrijwillig aanvaarden van dit lijden, ons en de hele mensheid verlost.  
Zo vertelt heilige Theresia van Lisieux dat de woorden van Jezus aan het kruis ‘Ik heb dorst’, voor haar de uitdrukking werden van God’s dorst naar de liefde van alle mensen en zijn verlangen dat ze allen zouden worden gered.
En zo kwam ze tot het besef dat al haar kleine ‘verstervingen’ pas tot hun volle recht kwamen wanneer ze samen met Jezus aan de Vader werden aangeboden.
Zo ook voor ons.
Het is goed soberder te leven tijdens de veertigdagentijd. Het heeft zin om te vasten, te bidden, daden van liefde te stellen.
Het bed met zorg opdekken, huiswerk naar best vermogen maken, extra aandacht besteden aan collega’s en klanten op ’t werk ...
Maar het is beter dit te doen,  in verbondenheid met Jezus. Want dan zal ons Heer er zelf voor zorgen dat onze kleine daden van liefde, onze goede wil, ten volle vruchten dragen en heil brengen, aan onszelf, en aan alle mensen. 

C. Gunzburg

EERSTE ZONDAG VAN DE 40-DAGENTIJD

Toeristische toppers voor een goede vakantie moet je alvast niet gaan zoeken in de lezingen van deze eerste vatenzondag: het landschap waarin ze zich afspelen is niet echt adembenemend. Je hebt de keuze tussen  de aarde onmiddellijk na de zondvloed en de woestijn, een keuze tussen de pest en de cholera eigenlijk.  Allebei al even onheilspellend, en onaantrekkelijk. De eerste locatie is het resultaat van wateroverlast, het tweede van watertekort.
De zondvloed stelt een einde aan alle leven buiten de ark van Noach, voor Marcus is de woestijn de plaats waar de duivel vrij zijn gangen kan gaan in het op de proef stellen van de mens. Op de Grote Verzoendag stuurden de Joodse priesters een jong bokje de woestijn in, beladen met de zonden van het hele volk: een zondebok hoorde thuis in de woestijn.
 Wat kun je zoal verwachten van een klein groepje overlevenden na al dat watergeweld, en wat zijn de vooruitzichten van iemand die, verzwakt na 40 dagen vasten, de onherbergzame woestijn achter zich laat? 
Toch leggen de lezingen vandaag niet de klemtoon op het bedreigende, gevaarvolle karakter van beide locaties: het gaat veeleer om het nieuwe, het verfrissende dat er uit kan ontstaan. Na de zondvloed sluit God een verbond met de mens en plaatst Hij de regenboog als teken aan de hemel. Uit de woestijnverblijf komt Jezus gesterkt te voorschijn, klaar om zijn openbaar aan te vatten. 
Want juist op dat moment van getemperde verwachtingen in een verwoest landschap, neemt God de draad weer op en sluit Hij een verbond om nooit te vergeten: daar staat de regenboog borg voor. En na Jezus’ louterende woestijntijd breekt God ten volle door in Hem  en laat Hij zich kennen in zijn blijde boodschap: de vervulling, de uitwerking van het verbond. “De tijd is nu aangebroken, het koninkrijk van God is nabij, kom tot inkeer en hecht geloof aan het goede nieuws”. Na de zondvloed gaat de aandacht naar het nieuwe dat God wil beginnen, na het woestijnverblijf gaat het om wat Jezus nu zal gaan beginnen.
Wat leert dit evangelie ons verder nog? Marcus noteertin het begin: “Terstond dreef de Geest Jezus naar de woestijn”. Jezus laat zich leiden, in totale ontvankelijkheid en beschikbaarheid. Er waren mogelijk wel andere, meer aangename oorden te vinden voor een periode van bezinning. Maar de Geest maakt hier de keuze,  en het gebeuren roept dat andere verblijf in de woestijn voor de geest, de tijd van de Uittocht uit Egypte.  Maar Jezus aanvaardt in gehoorzaamheid aan de Geest.
Gehoorzaamheid: wat doen we daarmee in onze tijd? Onze tijd heeft toch andere prioriteiten, wil het meer hebben van zelfrealisatie, van mondigheid, van inspraak en assertiviteit! Op zich is dat een vooruitgang tegenover een tijd waarin mensen onmondig waren en alleen maar konden ondergaan wat op hen afkwam.
Maar Jezus’ houding is geen slaafse onderwerping, Hij laat zich leiden in volle vertrouwen. En zo laat Hij ruimte voor het onverwachte, het verrassende dat van God komt. En juist dat heeft Hem zijn hele levensweg lang getekend.
En is het ook niet die houding van beschikbaarheid die wij terugvonden bij een pater Damiaan, bij een Moeder Theresa, bij een Jan Vermeir van de Poverello, en bij zoveel mensen die in stilte, in de kracht van de Geest ook in onze tijd verbazende dingen tot stand brengen? Zich laten leiden door de Geest, inspiratie vinden in het evangelie.          
Vandaag staan wijzelf op het punt de 40 dagentijd, onze woestijn binnen te stappen. Vooraan ligt hier een cirkel, een kring als symbool: een kring brengt samen, verenigt, omsluit en beveiligt. Binnen die cirkel zal het zich afspelen: hij vormt de krijtlijn van onze woestijn, daarbinnen zijn wij in goede handen. De vraag is: hoe zullen wij na 40 dagen uit de woestijn terugkeren?  Wat zal de God van het verbond met ons kunnen doen in deze weken die ons scheiden van Pasen? God gunt ons deze tijd om onze houding tegenover de materiële dingen, de medemensen en tegenover Hem te herzien en bij te sturen. Het kan een genadevolle tijd worden.  We moeten er tot inkeer en tot geloof komen.
De tocht door de woestijn: als we er echt werk van willen maken, wordt het een weg met wat minder comfort, wat meer soberheid, wat meer aandacht voor mensen in wat moeilijker omstandigheden.  Afgezien van het feit dat de financiële en economische crisis sommige mensen het leven ook een pak zorgelijker maakt – jobvrees bv. -, is het ook zo dat we daardoor de tijdsomstandigheden eigenlijk een beetje mee hebben: dat helpt ons alvast om een beetje in te binden, te versoberen.
Als we daarbij de Geest in ons kansen geven, kan het best een heilzame belevenis worden.      

Bert Taeymans

ZEVENDE ZONDAG DOOR HET JAAR

In volle ballingschap brengt Jesaja vanwege de Heer een hoopvolle boodschap voor het volk, een echte opsteker. “Blijf niet staan bij wat eertijds gebeurd is”, klinkt het, “laat het verleden maar rusten. Zie, Ik ga iets nieuws beginnen, nu ontkiemt het al, heb je het nog niet opgemerkt?” Het komt er dus op aan goed uit te kijken, want anders zou je er misschien wel overheen kunnen kijken.
En wat mag die hoopvolle boodschap dan wel betekenen? Met gebruik van beelden wordt een heel nieuwe situatie opgeroepen. Eens heeft de Heer zijn volk uit Egypte geleid en het door de zee heen gered, op weg naar het Andere Land; nu zal Hij het doorheen de steppe naar een nieuwe toekomst leiden: een weg door de woestijn, rivieren in de wildernis. Dat moet de aanzet worden van een heel nieuwe toekomst.
Aansluitend bij dit mooie toekomstbeeld lezen we een verhaal van vervulling uit het optreden van Jezus: het gaat om een verlamde man, helemaal beperkt in zijn bewegingsmogelijkheden, totaal afhankelijk en aangewezen op de goedwil van anderen.   Gelukkig heeft hij vrienden die zich zijn lot aantrekken, en zo kan hij tot bij Jezus komen, al zijn er ook daarbij nog hindernissen te overwinnen. Want er is zoveel volk op af gekomen, dat er zelfs bij de ingang geen plaats meer vrij is.
Maar de vier laten zich niet uit hun lood slaan: ze laten zich niet ontmoedigen, ze zijn weerbaar en creatief, ze hebben vlug een plan B bedacht. Ze zijn geen mensen van woorden, maar van daden. En zoveel woordeloos geloof maakt ook indruk op Jezus: het is juist hun niet aflatend geloof dat het wonder mogelijk maakt.
Jezus reageert hierop in zijn 3-voudige rol: als leraar, want daar zijn die vele mensen voor gekomen, en zij staan open voor die nieuwe boodschap; als wonderdoener, die mensen uit de isolatie van hun verlamming kan weghalen, en als Zoon van God, die de mens niet alleen in zijn ziek lichaam benadert, maar die hem in zijn geheelheid aanspreekt.
De toehoorders maken het mee en ze staan onbevangen tegenover het gebeuren, ze komen tot geloof. En Marcus noteert erbij: “Iedereen stond er versteld van en ze verheerlijkten God, want zoiets hadden zij nog nooit gezien”.         
Hoe kunnen wij vandaag dit evangelie lezen vanuit onze  eigen situatie, wat doen wij de boodschap van Jesaja in ons leven?
Als gelovigen zonder meer zijn wij niet in staat om fysiek verlamde mensen weer tot beweging te brengen. Maar wij kunnen wel mensen met beperktheden met iets van Jezus’ bekommernis tegemoet treden.
In de ballingschap en de beelden van de steppe van Jesaja kunnen wij iets herkennen van de moeilijke tijden die wij vandaag meemaken: het nieuws op TV en in de kranten is vandaag geen prettige ervaring De onheilsverwachtingen door de crisis zijn niet uit de lucht.
Dat brengt mee dat heel wat mensen zich in de hoek gedreven voelen: er is reëel jobverlies of de dreiging ervan, en heel wat zekerheden zijn in de laatste maanden ondergraven of weggespoeld.
Wanneer wij met fysische verlamming geconfronteerd worden, dan kunnen wij daar met alleen ons geloof als werkmiddel weinig aan doen. Maar waar het gaat om mentale verlamming ten gevolge van allerlei omstandigheden, dan kunnen wij wel iets beginnen als wij trachten om – iets van Jezus'houding in ons handelen te leggen.
Bij heel wat tijdgenoten groeit van dag tot dag de vrees voor de toekomst en dat kan hun weerbaarheid sterk aantasten. Dat kan sommigen ertoe brengen alle contacten met hun omgeving te verliezen.
Voor anderen,  dikwijls bejaarden, weegt de eenzaamheid heel erg en dat kan moordend worden als je zelf ook geen stappen zet om die te doorbreken.
Of in andere gevallen kunnen relaties zo onder druk komen te staan, dat het gesprek gaat stokken en daardoor worden er nog meer bruggen opgeblazen.
Regelmatig worden wij ook met de neus op de feiten gedrukt door de situatie van gezinnen die door allerlei omstandigheden in ons land terecht zijn gekomen en die geen verblijfsvergunning kunnen krijgen, ook al hebben hun kinderen al enkele jaren  hier hun weg gevonden door school te lopen en hebben ze er hun vriendjes.
Dat zijn allemaal situaties die kunnen leiden tot mentale verlamming, en daar kunnen we soms wel wat aan doen door mensen nabij te zijn en moreel te ondersteunen. Jezus heeft ons daarin de weg gewezen. Als we  mensen in noodsituaties ontmoeten, dan steekt er altijd een oproep, een uitnodiging in om daarin ook de weg van Jezus te gaan. Waar mensen geen uitweg meer zien, kunnen wij soms toch een beetje een weg helpen zoeken door de steppe, in het vertrouwen dat de Heer ons daarbij zal ondersteunen, want zo knopen wij aan bij het evangelie.

Bert Taeymans    

ZESDE ZONDAG DOOR HET JAAR (Kerk in Nood - Oostpriesterhulp)

Wordt rein, wij horen het Jezus deze week dikwijls zeggen. Maar niet alleen Jezus, deze maand ook maria. In een van haar boodschappen zegt zij, het geloof kan niet aangepast worden aan de wereld, de mensen moeten zich aanpassen aan het geloof, er is geen dwaling mogelijk zij moeten zich aanpassen. M.a.w. wat Marcus vertelt over Jezus is precies hetzelfde!
Maak de wereld rein, verlos hem van boze geesten en ontsmet hem met geloof, hoop en liefde op die plaatsen waar hij ziek is.
Wij horen het Jezus zelf straks zeggen "Mijn vrede geef ik u, Mijn vrede laat Ik u, maar let niet op onze zonden, maar op ons geloof. En dat is precies wat Maria in haar boodschap en Marcus door het verhaal van de melaatse willen zeggen. Dat het geloof de redding van de man was en van de wereld is en daarin is geen dwaling mogelijk. Want er bestaat geel liefde zonder rechtvaardigheid. Als wij vrede eerbied en respect voor elkaar willen aanvaarden als een rechtvaardigheid wereldwijd zullen wij met Jezus daarvoor mee een stuk moeten stereven onderweg naar Pasen.
Als gelovige kunnen wij en mogen wij niemand uitsluiten ons geloof discrimineert niet. Als wij dat doen zouden wij de eigenheid van ons geloof verliezen en ontkennen dat Jezus voor heel de wereld gestorven is. Als Jezus zegt let niet op onze zonde maar op ons geloof wil Hij de band met God herstellen die niet de zieke uitstoot maar de ziekte zelf.

VIJFDE ZONDAG DOOR HET JAAR

Dag lieve mensen,
In het evangelie van vandaag zien we dat Jezus 3 dingen doet:

1. Ten eerste geneest Hij heel wat zieken. Alle zieken van de stad komen naar Hem toe, want Hij kent de gave om hen te genezen.

2. Ten tweede trekt Jezus zich terug naar een eenzame plek. Hij gaat bidden, Hij gaat alleen zijn met God.

3. Ten derde komen Zijn leerlingen Hem zoeken, want de hele stad wacht op Hem. En Jezus? Jezus gaat niet terug, maar verder. Hij gaat verder, naar een volgende stad, om er God te verkondigen.

Ik overloop de 3 delen en kijk, samen met u, wat deze woorden voor ons, vandaag, zouden kunnen betekenen.

Eerst de genezing van de zieken.
Enerzijds kunnen we ons vereenzelvigen met de zieke schoonmoeder die om genezing vraagt.
Dit vraagt van ons 2 dingen:

1. Erkennen dat we ziek zijn. Ieder van ons heeft wel een ziek kantje in zich. Dat kan fysiek zijn, dat kunnen ook blessures van vroeger zijn, dat kan gewoon het kwade in onszelf zijn.
   Dus: eerst dat erkennen.

2. En dan de stap zetten om genezing te vragen. Genezing vragen aan God en geloven dat Hij ook vandaag nog geneest!
   Probeer maar eens, je zal zien dat het werkt! Misschien niet op de manier waarop wij ’t zelf hadden gedroomd, maar op Gods eigen manier.

Anderzijds kunnen we ons vereenzelvigen met Jezus, die geneest.
Jezus geneest met Gods kracht. Jezus geneest, omdat Hij met zijn hele lijf en ziel gelooft dat God er is en door Hem spreekt en handelt. En zijn wij niet geroepen om op Jezus te gelijken?
Jezus had alle gaven van God: de gave van het Woord, van de genezing, van de dienstbaarheid enzovoort. Wij ontvangen ook gaven van God. De Heilige Geest werkt doorheen onze gaven.
Wie weet heb jij de gave van de genezing wel! Geloof erin en doe er iets mee!
Dus: God als genezer van ons en wij die, door de Heilige Geest, anderen genezen. 

Vervolgens trekt Jezus zich terug en gaat bidden.
Om een leven te kennen in diepe verbondenheid met God, is het nodig het af en toe stil te maken en te luisteren naar Gods stem.
Jezus is daar ons grote voorbeeld in. Dagelijks gebed. Tijd maken voor God om te weten wat Hij vraagt van ons.
Bidden hoeft niet complex te zijn, hoeft niet te gaan om grote woorden. Soms heb ik geen woorden en het enige waaruit mìjn gebed dan bestaat, is knielen voor het kruis en 10 minuten lang alleen maar “Jezus” zeggen en stil zijn... Of mij achter de piano zetten en een halfuur lang hetzelfde lied zingen... Of gewoon kijken naar Maria naast het kruis...
We zouden echt meer tijd voor Hem moeten maken. 

Tot slot komen de leerlingen Jezus zoeken en Hem vragen waar Hij blijft.
En ik vind het heel verwonderlijk wat Jezus doet. Hij gaat niet terug naar al die mensen die op Hem wachten. Nee, Hij gaat verder op weg. Een weg die uiteindelijk zal leiden tot de dood op het kruis.
Stel je eens voor: jij bent Jezus. Jij hebt de gave gekregen om te genezen. Alle mensen verzamelen zich bij je en je krijgt een enorm goede naam. Iedereen houdt van je, gelooft in je en staat te popelen om jou te ontmoeten. Zou dat je ego niet strelen? Als jij dan zou gaan bidden en God vraagt jou om de stad te verlaten en jouw weg elders verder te zetten... Wat zou jij doen? Hmmm, ik zou het toch niet goed weten...
Jezus kan kiezen tussen een weg van comfort en een weg naar het kruis... Hij toont ons hier hoe ver Hij gaat, Hij laat Zijn eigen ego los en volgt Gods weg!
Ons eigen ego loslaten... Niet makkelijk! Dingen zoals je ongelijk toegeven; ‘sorry’ zeggen... Boos zijn op iemand, maar dan een innerlijke stem horen, die je vraagt het goed te maken en je boosheid los te laten... Luisteren naar die stem!
Jezus koos voor Gods weg toen Hij de stad verliet en zijn weg verder zette.
En wij, kiezen wij voor de weg van comfort of kiezen wij voor Gods weg?
(Volgen wij Paulus als hij zegt in de 2^de lezing: “Ik doe alles voor het Evangelie.”?)
Ik geef jullie nog een zin mee van een getuigenis van een Franciscaan, het is een citaat van Jezus:
“Ik heb je geen rustige of gemakkelijke weg beloofd, wel een behouden thuiskomst.”
Ik wens jullie veel moed toe op Gods weg! 

Dorien Vanbel

TWEEDE ZONDAG DOOR HET JAAR

- Samuel ‘hoort’ Gods roep en beantwoordt deze; hij zal profeet worden.
- Johannes en Andreas ‘zien’ Jezus en volgen Hem. Ze worden aldus de eerste apostelen, de kern van de nieuwe Kerk.
- In beide gevallen kon de ontmoeting met God slechts plaats vinden omdat een ander hen de weg wees : voor Samuel was het Eli, voor Johannes en Andreas, Johannes de Doper.
- Ook wij zijn geroepen. En ook wij konden God slechts vinden omdat anderen ons de weg wezen. Wijzelf zijn geroepen om de weg te wijzen aan zij die Jezus nog niet hebben ontmoet.
Maar hoe moet dat? 
Het tweede  Concilie opende de deur van de Kerk naar de wijde wereld en schiep nieuwe perspectieven voor de geloofsbeleving van leken. De intitiatieven die hieruit voortkwamen zorgden voor een herleving van de kerk maar ook voor veel verwarring.
Tegelijkertijd onderging de wereld  ook een nooit eerder geziene evolutie naar het zogenaamde werelddorp, met zijn stoet aan nieuwe problemen.
Het was dus hoogtijd deze nieuwe gegevens te onderzoeken en de nodige gevolgen hieruit te trekken.
Deze besluiten vinden we terug in Christifideles Laici , een document van JPII, geschreven als besluit van de Synode van ’87 met thema : ‘ De rol en Roeping van Leken in de Kerk en in de Wereld’.
Van dit boeiend document licht ik graag vandaag de hoofdlijnen toe.
I. De plaats van de leek in de Kerk
- Door het doopsel zijn we allen gezalfd, d.w.z. dat we bij het ontvangen van de Heilige Geest  in staat worden gesteld Jezus’ opdracht te volbrengen :  het heiligen en het redden van de wereld.
We dragen hiertoe bij :
   - dooral wat ons leven uitmaakt ( familie, werk, ontspanning ) samen met Jezus aan  
     God toe te vertrouwen in de Eucharistie,
   - door te evangeliseren , in woord en daad,
   - door onszelf ten dienste te stellen van de maatschappij.
- De priester ontvangt bij zijn wijding een speciale zalving als veregenwoordiger van Jezus op aarde. Dit vewezenlijkt hij eerst en vooral door het vieren van de eucharistie. Maar hij is ook aangesteld als herder van Gods volk. Het is via zijn priesters dat Jezus zijn volk leidt en begeleidt.
a) Rol van de leek in de parochie
Vele taken, die vroeger door de priester werden verricht worden thans aan leken toevertrouwd. Van de priester wordt echter verwacht dat hij borg staat voor de ‘catholiciteit’ van de door leken uitgevoerde taken.           
De rol van de leken beperkt zich niet tot het helpen van de priester. Hen komt toe van hun parochie een echte christelijke gemeenschap te maken, die ook ‘de mens buiten de kerk’ aanspreekt. In tal van parochies worden activiteiten georganiseerd met de buitenstaanders als doelgroep : voordrachten, bijbelstudie, gebedsgroepen, voettochten, jeugdactiviteiten, etentjes voor eenzamen, etc.
Het loont misschien de moeite om ons af te vragen of we als parochie of confederatie voldoende aandacht hebben voor deze vorm van ‘de blijde boodschap brengen’.
b) Nieuwe vormen van katholieke actie door leken
De heilige Geest verwekte de jongste jaren tal van nieuwe vormen van christelijk samenzijn,gaande van losse gebedsgroepen tot georganiseerde gemeenschappen, die een trekpleister zijn voor de vereenzaamde, doelloze mens, die de stap tot binnenin een kerk nog moeilijk kan zetten.
Ook zij staan IN de kerk , in eenheid verbonden door de Eucharistie, begeleid en ondersteund door de lokale priester of bisschop.
c) Missionaire gemeenschappen in niet christelijke gebieden
Daar waar zulke missies vroeger werden toevertrouwd aan missionarissen of congregaties, worden nu ook doelbewust leken ( families, alleenstaanden ) meegezonden. Men beseft dat een levendige, dynamische christelijke gemeenschap nodig is om te getuigen van de blijde boodschap.
Hoe de Kerk functioneert kan door een buitenstaander onmogelijk worden begrepen. De Kerk is een mysterie : alle christenen vormen samen het Lichaam waarvan Christus het Hoofd is. Hij is het, die dezijnen begeleidt op hun weg naar heiligheid.
’ Ik ben de wijnstok, jullie zijn de ranken’ zegt Jezus. ( Joh. 15,5 ) ‘ Wie in Mij blijft, zoals Ik in  hem, die draagt veel vrucht, want los van Mij  kunt ge niets.’
Dit is het geheim van de evangeliserende christen : Gods genade, Jezus’ Geest stroomt in hem en bevrucht de aarde, de plaats waar hij leeft en werkt.
Dit brengt ons tot het tweede deel.
II. De rol van de Leek in de Maatschappij.
We vinden leken terug in alle lagen van de bevolking en alle aspecten van het maatschappelijk leven. Als dusdanig vormen ze een uniek netwerk waar ze, enkel al door hun aanwezigheid, hun gebed en Gods genade, bijdragen om de wereld te helen, te heiligen, en te redden.
Dit is een grote opdracht.
En als we denken dit te kunnen vanuit onze luie zetel dan slaan we de bal mis.
De tekst is overduidelijk : de huidige stand van zaken is zodanig dramatisch dat IEDEREEN aan dek moet, en naar de frontlinie moet trekken!
Al is het daar waar we leven en werken.
’ Elke rank die geen vrucht draagt, snijdt de wijnbouwer af en elke rank die wel vrucht draagt zuivert Hij opdat ze meer vrucht mag dragen’. ( Joh. 15, 2 )
We moeten getuigenis afleggen van de waarden waarvoor we staan : door duidelijke daden te stellen en ook te durven verkondigen uit wiens naam we dit doen.
De samenleving bestaat uit individuele mensen. Om de mens te dienen kunnen we niets anders dan ook de maatschappij te dienen en op te treden daar waar het mis gaat.
Hier volgt dan een lange uitweiding over de verschillende sectoren van de samenleving, waarvan ik enkele kort zal toelichten.
a) Het verdedigen van de onschendbaarheid van de persoon
Deze werd onlangs nog herhaald in de instructie ‘ Dignitas Personae’  ( die enkele biomedische questies behandelt ) : de mens is de tempel van de Geest, geschapen naar Gods evenbeeld, vandaar de onschendbaarheid van het leven. Deze onschendbaarheid behelst het leven vanaf de bevruchting tot aan het natuurlijk levenseinde en maakt le vormen van leven evenwaardig , ook in geval van ziekte of ouderdom.Wie kan voor deze waarde opkomen?
Vrij iedereen, door zijn manier van leven, in de opvoeding van kinderen, in het uitkomen voor zijn  standpunt.
Maar op de eerste linie staan toch : de medische staf, het onderwijs, de wetgevers, de politici, de wetenschappers...
b) Het verdedigen van de godsdienstvrijheid , die vandaag meer en meer in het gedrang komt, bij ons, maar vergeten we ook onze broers en zusters niet, die in andere landen worden vervolgd om hun geloof en hiervoor lijden, op de vlucht gaan, of hun leven geven.
c) de verdediging van de familie, als eerste ruimte voor sociaal engagement
Langs alle  kanten wordt  de sacramentele, unieke waarde van de familie, als kleinste christelijke gemeenschap onder vuur gelegd,  gerelativiseerd, verwaterd.
Zo  is elke familie tot een getuigenis geworden van Gods liefde , in het wederzijds engagement van  man en vrouw, en in de altruïstische liefde tussen ouders en kinderen. Het wordt dan ook belangrijk dat ook hele families zich als dusdanig zichtbaar engageren naar de buitenwereld toe.
d) deelname aan de politiek
Ook hier vinden we een opmerkelijke aanbeveling : geen enkele gelovige mag zich onttrekken aan deelname aan de politiek.
Met ‘politiek’ wordt hier dan breed geduid naar ‘alle activiteiten van economische, sociale, culturele, wetgevende of administratieve aard , die tot doel heeft het gemeengoed te bevorderen. M.a.w. : daar waar we zijn moeten we ons engageren om de samenleving tot een betere plaats te maken.
U herinnert zich Robert Schuman, die vanuit zijn geloofsovertuiging na WOII mede aan de basis ligt van de huidige Europese Unie. Wist un dat zijn proces ter zaligverklaring lopende is ?
Aan politiek doen van achter uw  PC, het kan.  Dat heb ik zelf ontdekt.
Er bestaan niet-gouvernementele, non-profit organisaties die alle internationale gebeurtenissen op de voet volgen en over elk actueel topic petities het internet opsturen, die door honderd duizenden mensen worden getekend en waarmee ze een niet onbelangrijke drukking kunen uitoefenen. Jongste succes werd geboekt op de laatste klimaattop! ( o.a. www.avaaz.org )
e) de mens centraal stellen in het socio-economisch gebeuren
De sociale leer van de kerk zegt het onomwonden : goederen zijn universeel, werk is een recht en moet de menselijke waardigheid bevorderen.
De mens staat centraal en niet het winstbejag, de macht van een instelling of natie of ideologisch systeem.
Dit is een domein waar wij, als christen, daar waar we zijn , moeten ijveren om wat verkeerd loopt recht te trekken.
Door onvermoeid te ijveren voor rechtvaardigheid, eerlijkheid, door te zorgen dat de werkende mens op zijn werkplaats kan openbloeien.
Ik ken gelovige werkgevers die het onmogelijke doen om geen banen af te schaffen, die ex-gedetineerden in dienst nemen,...
Creativiteit vermag veel waar een wil is.
Hoeveel vrouwen in de derde wereld genieten vandaag niet van het principe van het micro-krediet omdat Mohamad Yunus in Bangladesh  ( Nobelprijswinnaar voor de vrede ) dit systeem bedacht, gebaseerd op vertrouwen,onderlinge solidariteit en ondernemingszin?
f) het evangeliseren van de cultuur
JPII  heeft het vaak herhaald : een cultuur die los staat van het christelijk geloof en van de menselijke waarden leidt tot een cultuur van de dood.
Christelijke opvoeders, wetenschappers, filosofen, politici, wetgevers, maar vooral zij die beroepshalve betrokken zijn in de wereld van de media, hebben de dringende taak deze neerwaartse spiraal tegen te gaan.
Het komt erop aan deze strekking  van binnenuit, tot in de wortels, uit te roeien en te vervangen door een levendragend gedachtengoed. 
Allemaal goed en wel, maar deze uittdagingen kan toch geen mens alleen aan?
Neen, maar we moeten het niet alleen doen. We krijgen Gods Geest mee, die ons zal toefluisteren ‘wat we moeten zeggen of doen’, die onze creativiteit op gang zal brengen.
We hebben ook elkaar.
Dat is nu juist het mysterie van de kerk als gemeenschap.
Degenen die op een gegeven ogenblik ‘aan de frontlinie staan’  kunnen steun vinden bij de ‘gelovigen van de achterban’, die hen door gebed en genegenheid ondersteunen.
Tot zulk een dynamisch, creatief en gezamenlijk actief getuigen worden we vandaag geroepen.
Laten we, met Gods hulp, meteen aan de slag gaan.

C. Gunzburg

OPDRACHT VAN DE HEER

Maria bewaarde al deze woorden in haar hart”, daarmee eindigt het verhaal van het bezoek van de herders bij de geboorte. Met een hart vol van die herinneringen en een reeks beelden die haar weer voor de geest kwamen is Maria destijds naar Jeruzalem getrokken voor de opdracht in de tempel. Vandaag zijn de ouders die in het voorbije jaar een kindje lieten dopen hier terug met hun lievelingen. In het spoor van Maria zijn ze naar hier gekomen om hun gezin onder de hoede van Maria te stellen.
Op Kerstmis openbaart Jezus zich aan een kleine groep mensen: Jozef en Maria, de herders; bij het feest van Openbaring zien de wijzen het Licht, als vertegenwoordigers van de heidense wereld; bij de opdracht ten slotte wordt Jezus in de tempel ontvangen, het hart van het Joodse leven. 
Toen Maria en Jozef met hun kindje de tempel binnenkwamen leek er niets speciaals aan de hand: ze waren maar één ouderpaar tussen de vele die volgens de traditie van het Joodse volk het vertrouwde ritueel kwamen vervullen, en ze brachten het offer van eenvoudige mensen mee: een koppel jonge duiven, heel onopvallend, de wereld stond er niet bij stil.
En toch was het iets heel ongewoons dat zich daar afspeelde, en alleen de oude Simeon begreep de draagwijdte van het gebeuren: dit kind was naar zijn zeggen “een licht dat voor de heidenen straalt, een glorie voor het volk Israël, en het betekende val of opstanding voor velen in Israël”. Maar tegelijk zag hij ook een schaduw glijden over die vreugdevolle boodschap: zo is Kerstmis ook de eerste stap op weg naar Pasen, en er is ook geen Pasen zonder voorafgaande Goede Vrijdag. Het gaat om één doorlopend gebeuren van heil.
Lichtmis, het feest van het Licht dat Christus voor ons betekent; Simeon licht heel even de sluier op die over dit kind ligt, hij wijst ons op de diepe betekenis ervan. Daarna valt weer de stilte in, en die zal duren tot Jezus met zijn openbaar leven zijn echte opdracht zal aanvatten.
Licht is voor ons een heel geladen en toegankelijk symbool. In deze tijd van het jaar zien wij met genoegen dat de dagen weer gaan lengen en dan bekruipt ons ook de voorjaarskriebel. Licht is een voorwaarde tot leven, het roept bij ons beelden op van warmte, vrede en geborgenheid, van de warme gezelligheid van de huiskring. En bij de grootste kerkelijke feestdagen spelen wij met de symbolen van vuur en licht.
Zo is Jezus het licht voor onze wereld, voor hen die Hem hier in dit samenzijn willen ontmoeten. In zijn woorden zoeken wij de inspiratie en de kracht om het licht van ons geloof aan te wakkeren en om op onze beurt licht te kunnen zijn voor onze medemensen. Want als wij het licht meedragen in ons hart, worden wij zelf licht voor onze medemensen. Als het materiële licht van de kaarsen gedoofd wordt is de rol van het symbool voorbij, dan moet het verder branden in ons hart. Onze manier van leven en van omgaan met mensen en dingen moet anderen de smaak bijbrengen van wat wij in Christus gevonden hebben.
Aan de ouders is het gegeven deze kindjes te begeleiden op hun weg door het leven. Zij zullen er werk van maken om hun kindje gevoelig te maken voor wat mooi en waardevol is, zij zullen het voorgaan om hindernissen valkuilen te vermijden. Zij zullen de moeilijke taak dragen om hun kind zijn plaats te helpen vinden in de wereld van de mensen. Zij moeten het juiste evenwicht trachten te vinden om de eigen mogelijkheden van elk kind te verkennen, het niet te overvragen, maar het ook niet te onderschatten. Geleidelijk zal het kind opgroeien  en zijn eigen weg gaan: dat kan van de ouders soms veel onthechting vragen, vooral als het kind niet de vooraf gedroomde weg kiest: dan moeten ze toch vertrouwvol de toekomst leren inkijken. Het is belangrijk onze opgroeiende kinderen altijd nabij te blijven.
Daarbij mag het een houvast betekenen dat God nooit ver weg is, ook al zijn we ons daar niet altijd van bewust. Ons leven verloopt vandaag zo sterk gepland en op allerlei manieren zijn wij verzekerd en daardoor is ons gevoel van kwetsbaarheid wat afgezwakt, soms hebben we de indruk dat er voor alles wel een antwoord en een oplossing klaarligt. Maar het volstaat dat een wereldwijde crisis onvoorzien toeslaat om onze zekerheid te ondergraven, en plots worden wij geconfronteerd met een toekomst die heel wat vragen op ons loslaat.
Bij de opdracht in de tempel leek er niets speciaals aan de hand, maar God is ons heel erg nabij in de soms heel gewone dingen. Die jonge kinderen zijn de lichtjes die aan onze handen zijn toevertrouwd, en in ons hart heeft God ook die kleine vonk van liefde ingeplant, niet om ze angstvallig verstoken te houden, maar om er onze omgeving mee op te warmen. God draagt ons daarbij, en dat vinden we terug in een van onze kerstliederen: “Morgen, middag, avond, bij nacht en dageraad, God is licht en leven, ’s mensen toeverlaat”.

Bert Taeymans    

EEN REFLECTIE OVER HET VOORBIJE EN HET KOMENDE PAROCHIALE WERKJAAR  

Op dit weekend van Driekoningen wil ik graag even kort stilstaan bij het evangelie van de openbaring maar tevens bij de ingang van het nieuwe jaar even terugzien op het voorbije parochiale jaar en enkele gedachten delen voor het nieuwe jaar.
Enkel Matteüs en Lucas hebben in hun evangelie verhalen opgenomen over Jezus’ geboorte en wat er onmiddelijk aan voorafging en erop volgde. Lucas schreef het evangelie van en voor de herders, een evangelie van de arme en uitgestoten mensen, mensen die zo door duisternis omringd en getekend zijn dat zij opschrikken van het licht maar er ook onweerstaanbaar door aangetrokken zijn. Matteüs schreef een evangelie van en voor de wijzen uit het Oosten, een evangelie van zonderlingen en alternatieven, van anderen dan die verwacht werden: niet het eigen volk maar de vreeemdelingen wereldwijd die oog hebben voor het licht.
De vreemdelingen laten het dagelijkse leven achter zich, ze kijken naar boven en oriënteren hun leven door het volgen de lichtende ster. Bij hun ontdekking van het kind geven ze het drie geschenken: Goud –symbool van de koninklijke macht en waardigheid, mirre – een geurende olie gebruikt bij het balsemen, staat symbool voor de mens en zijn beperkingen, wordt gebruikt als zalving van de pijn (lichamelijk en geestelijk) – tenslotte is er de wierook, dat een teken van eerbied is en als verbindingsteken geldt tussen hemel en aarde, staat symbool voor ons gebed.
En het verhaal van vandaag besluit … ze volgden een andere weg… Heeft dit bezoek aan de kribbe, waar Jezus door zijn nederigheid zo kort bij de mensen staat , hun leven zo veranderd dat ze nadien hun levenswijze fors hebben aangepast? Laten we zoals de wijzen blijven zoeken naar de bronnen van echt leven, en vooral ons hart de ruimte geven. Laat ons met het beeld van het Kerstekind, de nederige God, dienstbaarheid aan de ander centraal stellen. Dan zullen we ervaren dat God ook vandaag in onze wereld aanwezig en werkzaam is.
Een jaaroverzicht in een viertal minuten maken, betekent automatisch zich beperken tot een vermelding van enkele hoogtepunten en enkele vaststellingen
1) Enkele parochiale hoogtepunten : allereerst was er de TV mis op 20 januari – een mooi verzorgde en door vele televisiekijkers sterk gesmaakte eucharistie, Perspectief organiseerde ten voordele van Spitak op 12 maart een drukbijgewoond en muzikaal hoogstaand evenement met het Woshkoor. Tenslotte vermeld ik graag de kleinschaliger maar geslaagde Sint Paulus feesten eind augustus. Deze dagen zingt ons Sint Paulus koor voor het sociaal project ‘de Steenhouwer’.
2) Materieel gezien maakt het pastorietje zijn rol waar als contactpunt voor diverse parochiale werkgroepen, eind 2008 is het uitgerust met de nodige faciliteiten (nieuwe PC –internetverbinding) om vlotte communicatie en administratie te garanderen. Het zaaltje heeft een nieuwe afwasinstallatie aangepast aan de behoeftes en noden van tegenwoordig. Tenslotte maar niet onbelangrijk zijn er ook de vernieuwingen binnen het kerkgebouw: nieuwe kerststal, meer milieuvriendelijker verlichting, de vernieuwde communicatieborden
3) Ten slotte zijn er de vele vrijwilligers binnen de diverse werkgroepen die hun wekelijkse, maandelijkse activiteiten met volle inzet verzorgden. Sommigen moesten omwille van de te hoge werkbelasting tijdelijk afhaken, of kozen om persoonlijke redenen om even afstand te nemen – maar steeds boden zich nieuwe enthousiastellingen aan die met de nodige begeestering de ploeg vervoegden. Op deze wijze verbreedt en verjongt het vrijwilligerskorps, waarover ik vorig jaar sprak, op een spontane manier. Graag wil ik bij deze in naam van het parochieteam iedereen van harte bedanken want enkel door deze belangloze en talrijke inzet blijft dit brede parochiale aanbod mogelijk.
Wat brengt 2009?. Hierbij wil ik graag de vier basispeilers die we als parochieteam definiëerden eind 2007 en op onze PT dag 19 oktober laatstleden herbevestigen gebruiken als kapstok.

1) De wekelijkse eucharistie: centrale peiler voor onze geloofsgemeenschap
- we behouden een 4-tal thema missen per jaar: Lichtmis, Wereldmissie viering, Taize viering, Gregoriaanse viering
- de vergrijzing van onze lokale parochiepriesters verplicht ons, net zoals in zovele andere parochies een groepje lekenvoorgangers gepast voor te bereiden. Hier ligt een opdracht voor de verbreede liturgische werkgroep om in 2009 de nodige initiatieven te nemen.
- enkele practische aspecten: op vraag van velen gaan we terug in een kring staan voor de communie als teken van verbondenheid, tevens zullen we ons bezinnen over de wenselijkheid van de kerstnachtviering rekening houdend met de tijdsgeest.

2) Groeien in geloof
Er zal speciale aandacht gaan naar het ‘Net for God’ initiatief. We geloven dat deze maandelijkse bijeenkomst vele kansen biedt om geloof in deze tijd bespreekbaar te houden en in een spontane verbondenheid mekaar ideëen aan te reiken

3) Kerk bij ons
Door tijdsgebrek enerzijds, wellicht was het idee ook nog niet voldoende gerijpt – werd deze krachtlijn nog niet verder ontwikkeld. Binnen het PT werd afgesproken om ons oor te luisteren te leggen bij het sociaal dienstverleningsinitiatief ‘welzijnschakels ‘ – om hun ervaringen te delen en op basis hiervan te besluiten welke weg we hierin zullen volgen.

4) Met zijn allen gemeenschap
Hier willen we vooral verder aandacht blijven schenken aan een goede communicatie met de parochie en dit via diverse kanalen– zowel door op onze parochiewebsite met agenda het meest actuele nieuws te brengen, voor de bijdragen in het parochieblad in iedere parochiale werkgroep enkele extra mensen aan te spreken die een kort verslagje al dan niet met fotomateriaal kunnen aanleveren, en eventueel extra ondersteuning door nieuwsbrief of flyer.
U ziet het, 2008 was een geslaagd jaar, 2009, een jaar met vele vraag- en uitroeptekens op economisch en sociaal vlak, wordt voor onze parochie een jaar met enkele specifieke accenten die rekening houden met het tijdsgeest van vandaag.. Ik wens jullie in naam van het PT een goede gezondheid, gespaard van lijden en verdriet en met veel aangename momenten in vreugde en geloof met je naasten

Rik Wyffels

FEEST VAN DE HEILIGE FAMILIE

28 December is een speciale dag in onze christelijke gemeenschap het houdt de herinnering levend aan hetgeen 20 eeuwen geleden plaats vond. De moord op de onschuldige kinderen. Matthëus verhaalt: Herodes liet in Bethlehem en heel de omgeving alle jongetjes van twee jaar en jonger ombrengen. Toen werd vervuld wat bij monde van de profeet Jeremia gezegd is:
"In Rama werd een stem gehoord en hevig gejammer en geklaag. Rachel weent om haar kinderen en ze wil niet getroost worden omdat ze niet meer zijn".
Ook vandaag worden ontelbare kinderen gedood, misbruikt hebben geen kans op een menswaardig bestaan - willen we aan hen denken in ons gebed en niet alleen aan de onschuldige kinderen van 2000 jaar geleden.
Op 28 december wordt in de kerk het feest gevierd van de heilige familie. Thuis heb ik een beeldje van de H.-familie. Dat is me zeer dierbaar. Niet alleen omdat het een herinnering is aan mijn eigen thuis; maar omdat de heilige Jozef er ook volwaardig bij staat. Hij staat gewoonlijk een beetje op de achtergrond, in de schaduw van het familiaal gebeuren. Ik zou hem graag even in de schijnwerper willen zetten. Hij heeft tenslotte meer dan dertig jaar voor Jezus gezorgd. Het moet een klap in Jozefs gezicht geweest zijn toen hij vernam dat zijn verloofde Maria zwanger was. In het tijdsklimaat van toen was dat grofweg een schande. Een meisje dat voor haar huwelijk een sexrelatie had gehad met een man kon alleen verworpen en publiek vernederd worden.
Wat doet Jozef? Hij wordt geraakt in zijn tederheid: de keuze om Maria toch tot vrouw te nemen wordt ingegeven door de zorg om haar de publieke schande te besparen. Hij doet wat hij moet doen. Deze toestand roept in Jozef de absolute bescherming wakker. Is het zo dat het kwetsbare dikwijls het beste in ons wakker schudt?
Als we verder het leven van Jozef volgen dan is er zijn weg naar Bethlehem. Enkele dagen geleden zong het koor: Sint Jozef bereidde dien wondere nacht, van ‘t zuiverste strooisel een beddeke zacht." gezongen lijkt het pure romantiek. Maar zo romantisch zal het niet geweest zijn. Vervolgens is er de vlucht naar Egypte. Er is in die 2000 jaar niet veel veranderd - denken we maar aan de mijoenen vluchtelingen over hete onze wereld. Twaalf jaar later is Jezus zoek geraakt toen ze op bedevaart gingen naar Jeruzalem. Kunnen wij ons de angst voorstellen van ouders wiens kinderen vermist worden? Wat moet er toen in Jozef zijn omgegaan?
Manu Verhulst verwoordt het als volgt:

Weer viel de avond en de angst werd groter;
overal hadden zij gezocht en navraag gedaan:
"of zij geen jongen hadden gezien van twaalf jaar die alleen ronddoolde?"
Zij zagen hun kind uitgehongerd, of geslagen door rovers, langs de weg.
Zij zagen hem gevallen, gekwetst, misschien verminkt voor altijd.
Morgen zouden zij terug in de tempel zijn en als zij hem daar niet gevonden hadden
zouden zij terugkeren naar Nazareth en thuiskomen zonder hem.

Welk een angst moet Jozef toen doorstaan hebben.
Maar nadien zijn we elk spoor bijster en verdwijnt Jozef in de anonimiteit.
Doch de familiale band uit Nazareth wordt door Jezus in zijn openbaar leven open getrokken naar veel bredere contouren.
Jezus nam afstand van zijn familie. Toen Maria en zijn broeders hem bezorgd gingen opzoeken in Kafarnaüm zei Jezus: "Mijn broeders en zuster en mijn moeder zijn zij die de wil van God volbrengen."
Broeders en zusters: deze woorden zij ontleend aan het gezin. Ze sporen ons aan om gemeenschap te vormen rond Jezus en van daaruit anderen te ontmoeten. Als Jan en Mil de Cock samen met de gevangenen in Benum kermis viereden zullen ook zij gemeenschap gevormd hebben en zich één gevoeld hebben met die honderden mensen in gevangenschap. Vanuit eenzelfde verlangen naar gemeenschap komen vanaf morgen duizenden jongeren naar de Taizé ontmoetingsdagen in Brussel.
Donderdag beginnen we aan een nieuwjaar. Dan wensen we aan elkaar weer alle goeds.
Enkele weken geleden werd het beeld opgeroepen van de verdwaalpalen aan zei - met een huis, een boot, een banaan, waarop verdwaalde kinderen zich kunnen richten om hun vader of moeder terug te vinden.
Mijn wens voor u in 2009 is dat de paaskaars in onze kerk voor ieder van ons de verdwaalpaal mag zijn. Het licht van Christus verlicht onze weg als we even verdwalen in twijfel of onzekerheid, want Hij alleen is voor ons de weg, de waarheid en het leven.
Voor ieder van u een zalig en veilig jaareinde en een gezegend nieuwjaar.

Paula Janssens